1. کابل فیبر نوری: کابل فیبر نوری نسل جدیدی از رسانه های انتقال است و در مقایسه با رسانه های مسی، فیبر نوری، چه در امنیت، قابلیت اطمینان یا عملکرد شبکه بسیار بهبود یافته است. علاوه بر این، پهنای باند انتقال فیبر نوری بسیار بیشتر از کابل مسی است و حداکثر فاصله اتصال بیش از دو کیلومتر است که انتخابی اجتناب ناپذیر برای ایجاد شبکه بزرگ مقیاس است. از آنجا که کابل فیبر نوری دارای مزایای ضد تداخل الکترومغناطیسی، رازداری خوب، سرعت سریع و ظرفیت انتقال زیاد است، همچنین بسیار گران است و به ندرت در موارد خانگی استفاده می شود. در حال حاضر، دو نوع مختلف فیبر نوری وجود دارد، فیبر تک حالته و فیبر چند حالته (به این ترتیب-حالت نامیده می‌شود)، که به معنای پرتویی از نور است که با زاویه خاصی وارد فیبر می‌شود. فیبر چند حالته معمولاً در یک ساختمان اداری یا در فاصله نسبتاً نزدیک در اتصال شبکه استفاده می شود. فیبر نوری تک حالته داده های با کیفیت بالاتر و فواصل انتقال طولانی تر را ارائه می دهد و اغلب برای اتصال ساختمان های اداری یا شبکه های پراکنده جغرافیایی استفاده می شود. اگر استفاده از فیبر نوری و شبکه کابل به عنوان رسانه انتقال، بلکه نیاز به افزایش فرستنده و گیرنده نوری و تجهیزات دیگر، بنابراین هزینه بزرگتر است، با کمتر در کاربرد مشترک.
2. جفت پیچ خورده: جفت پیچ خورده یک کابل ارتباطی انعطاف پذیر است که حاوی سیم های مسی عایق جفتی است. قیمت ارزان آن مشخص می شود و مانند خطوط تلفن رایج ما بسیار مورد استفاده قرار می گیرد. بسته به حداکثر سرعت انتقال، جفت های پیچ خورده را می توان به 3 کلاس، 5 کلاس و بیش از 5 دسته تقسیم کرد.
3. کابل کواکسیال: کابل کواکسیال یک نوع رسانه انتقال است که بسیاری از دوستان با آن آشنا هستند، که از یک لایه سیم عایق تشکیل شده است که به دور کابل هادی مسی مرکزی پیچیده شده است، بزرگترین ویژگی آن ضد-قابلیت تداخل خوب، انتقال داده پایدار است، اما قیمت آن ارزان است، بنابراین به طور گسترده از آن استفاده می شد، مانند خطوط بسته. با این حال، قبل از اینکه کابل کواکسیال به طور گسترده استفاده شود، عمدتاً به این دلیل که ساختار اتوبوس متشکل از هزینه شبکه کابل کواکسیال کم است، اما آسیب یک کابل ممکن است منجر به فلج شدن کل شبکه شود، حفظ آن دشوار است، این بزرگترین مشکل است.
