کابل کواکسیال از داخل به خارج به چهار لایه تقسیم می شود: سیم مسی مرکزی (سیم یک رشته ای جامد یا سیم چند رشته ای)، عایق پلاستیکی، لایه رسانای مش و غلاف سیم. سیم مسی مرکزی و لایه رسانای شبکه یک حلقه جریان را تشکیل می دهند. زیرا سیم مسی مرکزی و لایه رسانای مش کواکسیال هستند.
کابل های کواکسیال جریان متناوب را به جای جریان مستقیم حمل می کنند، به این معنی که جهت جریان چندین بار در ثانیه معکوس می شود.
اگر یک جریان فرکانس بالا با استفاده از یک سیم مشترک منتقل شود، سیم معادل آنتنی است که رادیو را به بیرون ساطع می کند که بر قدرت سیگنال تأثیر می گذارد و قدرت سیگنال دریافتی را کاهش می دهد.
کابل کواکسیال برای حل این مشکل طراحی شده است. رادیویی که از سیم مرکزی ساطع می شود توسط شبکه ای از لایه های رسانا عایق بندی می شود و لایه هادی شبکه می تواند رادیوی ساطع شده را با اتصال زمین کنترل کند.
کابل کواکسیال نیز یک مشکل است، اگر یک بخش کابل اکستروژن یا اعوجاج نسبتاً بزرگی داشته باشد، بنابراین بین شبکه سیم مرکزی و فاصله لایه رسانا از ابتدا تا انتها سازگار نیست، این باعث می شود امواج رادیویی داخلی به منبع سیگنال منعکس شوند. این اثر قدرت سیگنال دریافتی را کاهش می دهد. برای غلبه بر این مشکل، یک لایه عایق پلاستیکی بین سیم مرکزی و لایه رسانای مش اضافه می شود تا اطمینان حاصل شود که فاصله بین آنها ثابت است. این نیز باعث سفت شدن کابل می شود و به راحتی خم نمی شود.
